خبرگزاري دانشجويان ايران - مشهد
سرويس: فرهنگي - هنري

يک داستان نويس معاصر مهمترين ضعف داستان نويسي در دوران اخير را بي تجربه گي ها، آسان گيري ها، سطحي نگري ها، خودشيفتگي ها و دخالت هر کس در مسايل فني و تکنيکي داستان عنوان كرد.

حسين آتش پرور در گفت و گو با خبرگزاري دانشجويان ايران( ايسنا) - منطقه خراسان، با بيان اينکه دانش و جهانبيني نويسنده از خواننده عقب مانده است، اظهار داشت: بازار کلاس هاي داستان نويسي گرم و بازار جشنواره ها از آن گرم تر مي باشد؛ ما دو هزار داستان نويس و هزار خواننده داريم که در اين معادله نه از داستان خبر است و نه از داستان نويس.

وي با اشاره به تيتراژ کتاب هاي داستان در اواخر دهه 50 و اوايل دهه 60 گفت: تيتراژ کتاب هاي داستان پنج هزار نسخه و جمعيت ما 35ميليون نفر بوده است و اين مقايسه نشان مي دهد که با اين جمعيت کنوني، تيتراژ کتاب داستان بايد 10 هزار نسخه باشد نه هزار جلد؛ ضرر اين توليد هاي انبوه و رشد درعرض و عنوان هاي زياد و رنگي و کم نور اين است که اعتماد خواننده را از دست مي دهيم.

اين نويسنده معاصر خاطرنشان کرد: با توجه به عنوان هاي زياد و کم نور، جامعه دچار سطحي نگري مي شود و خواننده حاضر نخواهد بود وقت خود را براي خواندن آثار سطحي تلف کند، به عبارت ديگر دانش و جهانبيني نويسنده از خواننده عقب مانده و در اين نقطه است که رشد داستان نويسي منفي مي شود.

براي خلق آثار ادبي بايد بستر و زمينه اجتماعي آماده باشد

آتش پرور با تاکيد بر اينکه براي خلق آثار ادبي بايد بستر و زمينه اجتماعي آماده باشد، افزود: براي خلق آثار ادبي به طور کلي بايد زمينه اجتماعي آماده باشد تا داستان خلق شود زيرا در کوير که درخت سبز نمي شود.

وي با اشاره به زايش ادبي در مشروطيت تصريح کرد: در مشروطيت، ما شاهد يک زايش ادبي بزرگ بوديم که ادامه و نتيجه آن داستان‌نويسي مدرن امروزاست و بزرگاني چون دهخدا، جمال زاده، هدايت، بزرگ علوي و چوبک را به وجود مي آورد که تا سال هاي 1330 تداوم مي يابد و ادبيات داستاني ايراني را پي ريزي و متاثر از خودش مي کند.

آتش پرور افزود: همين که زمينه و بستر کار براي نويسنده آماده باشد، او راضي است؛ جامعه بايد بپذيرد که او به جاي آن که در پي ثروت اندوزي باشد، به دنبال فرهنگ سازي است و عمر خود را صرف آن مي کند، فقط بايد کارش ارزش گذاري شود، حتي اگر جامعه با بهانه گيري ها و کج خلقي هاي نويسنده هم بسازد اصلا ضرر نخواهد کرد، پس اجازه دهيد که او کارش را بکند.

وي با اشاره به اينکه بسياري از انتشاراتي ها تنها کلمه "نشر" را يدک مي کشند، گفت: مساله ديگر نشر و پخش است که در اين زمينه بسياري از انتشاراتي ها تنها کلمه "نشر" را يدک مي کشند و هر اثر نازلي را با پول داستان نويسان خود شيفته چاپ مي کنند و بعد تمام نسخه ها را به صاحبش بازمي گردانند و او را رها مي کنند که ده نسخه هم فروش نمي کند و در اين ميان تنها ناشر سود برده است و زيانش را بعدا جامعه بايد بپردازد.

نويسنده رمان "کوچه بهار آبي بود" با تاکيد بر تجاري بودن نشر و پخش، خاطرنشان کرد: نشر و پخش ما به همان روش هاي کهنه سنتي 50 سال پيش عمل مي‌کند و اساس کارشان گرچه مدعي اند که فرهنگي است اما بيشتر تجاري است و مافياي خاص خود را دارند، نه قانونمند است و نه متناسب با جامعه فرهنگي امروز مي باشد.

در معرفي کتاب نيز با مشکل مواجه ايم

وي با بيان اينکه حتي در معرفي کتاب نيز با مشکل مواجه هستيم زيرا تريبون هاي هر کدام متعلق به دسته و گروهي خاص است، اظهار داشت: در واقع کتاب معرفي مي شود، اما به موقع و در جاي خود معرفي نمي شود، پخش نمي شود و زماني پخش مي شود که خواننده حوصله اش سررفته و يا پولش تمام شده است.

آتش پرور با اشاره به مشکلات و ناهماهنگي ها در زمينه داستان، نشر و پخش ابراز داشت: چوب اين بي فرهنگي و بازار آشفته را جامعه مي‌خورد؛ داستان نويس بايد به دنبال چاپ، پخش، بازاريابي، تبليغ و معرفي باشد و اين در صورتي است که در هيچ کجاي دنيا چنين وضعي وجود ندارد.

وي با اشاره به نقش داستان در تجلي فرهنگ عمومي يک کشور خاطر نشان كرد: به طور کل داستان به علت ابعاد مختلف هنري آميزه‌ها، تجربه ها، تعالي مستقيم و غير مستقيم بشر را به عهده مي گيرد که نمونه هاي ناب آن متن ها و روايات مقدس است.

اين نويسنده مشهدي گفت: ابعاد هنري، ساختمان و معماري با جنبه هاي روايي داستان باعث ماندگاري در ذهن مي شود و به نيازهاي متفاوت و گاه متضاد انسان به دليل غناي دروني اش از قبيل روانشناسي، فلسفه، تاريخ، جامعه شناسي و باورهاي زيباشناسي سياست، اسطوره ها و رويکردهاي قوي و به طور کل زندگي پاسخ مي دهد.

وي تاکيد کرد: شاهنامه فردوسي، سفرنامه ناصر خسرو، کشف الاسرار ميبدي، تفسير سورآبادي، ترانه هاي خيام و بسياري ديگر از چشم هاي اجدادي ما هستند و به کمک همين چشم هاي ديگر، در طول و عرض به سفرهاي بيروني و دروني مي رويم و هزاران سال را تماشا مي‌کنيم، معنا مي بخشيم و تجربه هاي ارزشمند بشري را به ميراث مي بريم، زيرا هر کدام از آن ها در تمام راه و زندگي چراغ راه ما بوده و هستند و راه هاي تاريک ما را روشن کرده و مي کنند و گرنه جهان برايمان جهنم مي بود.

اين نويسنده با اشاره به هويت و خلاقيت و استادي بزرگان ما، اظهار داشت: داستان نويسان ما به طور عموم به جز خلاقيت و استادي، عالم و حکيم بوده اند و از همه مهمتر عاشق بوده اند. ما بي هويت نيستيم. روبه رويمان فردوسي بزرگترين قله داستان حماسي جهان در باد و باران ايستاده است، آن طرف خيام، نابغه بشري است و در کنارش عطار با يک دنيا داستان، محشر است.

اين نويسنده معاصر مهمترين ضعف داستان نويسي در دوران اخير را بي تجربه گي ها، آسان گيري ها، سطحي نگري ها، خودشيفتگي ها و اينکه هر کس به خود اجازه مي دهد در مسايل فني و تکنيکي داستان دخالت کند دانست و گفت: نتيجه اين مسايل جز اين نخواهد بود که به جاي يک نويسنده خوب ده ها شبه نويسنده کوتاه قد و مدعي داشته باشيم که اصلا از داستان خبري نباشد.

وي با اشاره به اينکه مهمترين ضعف داستان نويس امروز رشد در عرض است، تصريح کرد: امروز ما رشد در عرض را داريم که فقط آمار و تعداد را زياد کرده ايم و تقريبا از خط اشباع هم گذشته ايم و اين مساله مهمترين ضعف داستان نويسي امروز ما مي باشد.

اين نويسنده در خصوص داستان نويسان جوان و حمايت از آنها ابراز داشت: از نظر شرايط و موقعيت جوان ها ممکن است ايده آل و آرماني نباشند، اما به طور نسبي خوب است و تقريبا حاکميت با آن هاست. آن ها بايد قدر خود را بدانند و انرژي خود را بيهوده تلف نکنند و آن را براي فرداي پختگي بگذارند و از طرفي آنها مي خواهند يک شبه همه چيز را به دست آورند و فقط تشنه شهرت هستند، البته راه برايشان به وسيله گذشتگان کاملا صاف و هموار شده است، اين گوي و اين ميدان.

آتش پرور با اشاره به اينکه پيران امروز همان جوان هاي ديروز بودند، گفت: بزرگان در سايه تربيت و ادب، از خود گذشتگي، پشتکار، تلاش، عشق و دوستي خودشان را حفظ کرده اند؛ اگر جوان ها نقد و يا ايرادي بر نسل هاي گذشته دارند، بهتر است از آنها عبور کنند و درس بگيرند و خودشان را بسازند.

وي افزود: جوانان چنانچه کار ارزشمندي داشته باشند که البته دارند، براي شنيدن آن گوش شنوا خواهد بود؛ اگر آنها يک قدم به طرف خودشان بردارند، مسلما ديگران ده قدم به آنها نزديک خواهند شد.

 در معرفي نويسندگان برجسته، کوششي صورت نگرفته است

اين نويسنده معاصر با تاکيد بر اينکه در معرفي نويسندگان برجسته هيچ کوششي صورت نگرفته است و احتياج به کوشش هم نيست، اظهار داشت: نويسنده کار خودش را معرفي خواهد کرد اما انتظار سنگ اندازي و کارشنکي هم نيست؛ يکي از کوشش ها نقد آثار آنهاست البته نقد منصفانه و نه نقد جانبدارانه و منفي.

وي با اشاره به اينکه ضايعات فرهنگي و فکري ستم بزرگي در حق جامعه است، اظهار داشت: در يک سيستم کهنه نشر و پخش، ضايعات فراوان است که اين ستم بزرگي در حق جامعه است و در حقيقت اين کوشش خود نويسنده است که بايد مدام خود را بالا بکشد و نو کند و زندگي داستاني خود را تداوم و ارتقا دهد.

اين نويسنده خاطر نشان کرد: در چنين سيستم فرسوده اي هم نويسنده جوان و هم نويسنده برجسته قرباني مي شود، نويسنده جوان آنقدر در خطاهايش تکرار مي شود تا به مرگ هنري مي رسد که آن هم براي فرهنگ جامعه فاجعه است.

وي با بيان اين که ما نبايد فقط داستان نويس تربيت کنيم و بايد منتقدان سالم، علمي و کتابخوان آگاه نيز بار بياوريم، تصريح کرد: براي مثال آيا يک کتابخانه تخصصي ادبيات داستاني داريم؟ آيا يک کتابخانه داريم تا اگر يک داستان نويس بخواهد کار مطالعات و تحقيقات داستان انجام دهد، راحت باشد؟ و آيا اگر بخواهد به يکي از کتابخانه هاي شهر به عنوان نويسنده وارد شود او را مي شناسند و راه خواهند داد و امکانات در اختيارش قرار مي دهند؟

آتش پرور در پاسخ به اينکه چقدر در کشف نيروهاي مستعد تلاش شده است، اظهار داشت: نمي دانم که در کشف استعدادها چه کسي بايد سرمايه گذاري کرد. قبل از هر کس نويسنده اگر خلاق باشد و راه نويي را برود، خود را کشف خواهد کرد و به رخ ديگران خواهد کشيد و بر کارش اصرار خواهد داشت، زيرا همه همين طور بوده اند.

اين نوسينده معاصر با تاکيد بر حمايت ديگران و راستگويي آنها گفت: نوجويي هميشه با وجود شک و ترديدها مقاوم بوده و هست و کسي که در هنر راه خود را پيدا بکند، به ديگران نگاه نخواهد کرد و خواهد رفت اما اين ديگران هستند که بايد آئينه صاف و راستگوي او باشند و او را گمراه نکنند و حمايتش کنند.

وي با اشاره به اينکه مهمترين حمايت از نويسندگان همان بسترسازي است، خاطرنشان کرد: حمايت نبايد به معني چشم و معامله باشد که بعد از نويسنده داستان سفارشي و فرمايشي، توقع داشته باشند که چنين چيزي محال است و داستان خوب يا شاهکار از اين راه متولد نخواهد شد؛ امروز نبايد تنها به محدوده جغرافيايي خود بينديشيم، بايد ديد که در کجاي جهان قرار داريم و اين کار شوخي بردار نيست؛ اگر کسي لياقت داشته باشد حتما خود را بالا خواهد کشيد.

انتهاي پيام