• پنجشنبه ۱۹ بهمن ماه، ۱۳۹۶ - ۱۷:۴۸
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 9611-10287-5
  • خبرنگار : 15240
  • منبع خبر : ----

/روی خط تئاتر/

یک بازیگر تئاتر:
«من کدامم» یک نمایش 24 ساعته است

یک بازیگر تئاتر گفت : تمام تلاش ما در این نمایش بر آن بوده است که مخاطب را به فکر واداریم، از این رو مخاطب بعد از اینکه یک ساعت و نیم .در سالن به تماشا می نشیند، تا 24 ساعت بعد به آن فکر خواهد کرد

به گزارش ایسنا- منطقه خراسان، کریم جشنی در نشست خبری نمایش من کدامم؟ گفت: از نمایش «درد بودن» با کمال الدین غراب همکاری داشتم که این اتفاق یک محبت در زندگی شخصی من بوده است. در تئاتر گاهی به دلیل دغدغه های مالی خیلی از رفاقت ها و همکاری‌های نسل‌ها تحت الشعاع قرار می‌گیرد که این اتفاق خوبی نیست.

وی افزود: در نمایش های غراب اینکه عین جمله و دیالوگ توسط بازیگر گفته شود اهمیت بسیار زیادی دارد و چه بسا در مواردی نقل به مضمون کردیم و مورد پسند ایشان نبود.

بازیگر این نمایش ادامه داد: انتخاب یک موضوع فلسفی- عرفانی – روانشناسی برای یک نمایش، راه رفتن روی لبه تیغ است. در همکاری با غراب اطلاعات زیادی در زمینه قرآن و سایر مسائل اعتقادی- فلسفی- عرفانی به دست آورده‌ام. به نظر من عمر انسان بسیار کوتاه است و در نتیجه باید از تجربه های دیگران در زندگی شخصی‌اش استفاده کند. غراب مدت زیادی وقت می‌گذارد تا متن نمایش را بنویسد و در همکاری با ایشان می‌توان طی مدت کوتاهی از اطلاعاتی که ایشان طی چندین ماه و یا حتی چندین سال به دست آورده‌اند استفاده کرد.

وی تصریح کرد: با توجه به اینکه امروزه سرانه مطالعه کم و استفاده از فضای مجازی زیاد شده است مردم به دنبال سوال‌های اساسی زندگی مانند: مبدا و مقصد انسان کجاست، انسان چگونه موجودی است ، رابطه انسان با خدا و رابطه انسان با همنوعش نمیروند. این نمایش پاسخ بسیاری از این سوالات را در خود دارد و همین موضوع در من به عنوان بازیگر تاثیرات زیادی داشته و از علاقه مندان به این موضوع و عموم مردم دعوت می‌کنم به دیدن این نمایش بیایند.

کریم جشنی اظهار کرد: 16 سال داشتم که در حوزه قرآنی فعالیت می کردم. یک بار برای استادم چند آیه را خواندم که اشتباهات بسیاری داشت و برخوردی که آن روز استاد با من کرد باعث شد از آن مسجد دوری کنم و فعالیت قرآنی من کمرنگ و کمرنگ‌تر شود و در همین حین بود که به تئاتر روی آوردم.

وی ادامه داد: زمانی که با غراب آشنا شدم و متن نمایش را خواندم متوجه بی اطلاعی خودم از حوزه فلسفی و انسانی شدم و همین امر باعث شد در این راستا اطلاعات بیشتری کسب کنم. که این مسئله، اتفاق خوبی در زندگی من بود.

بازیگر این نمایش عنوان کرد: برخی نمایش ها با تکیه بر موسیقی، دکور و یا زرق و برق حضور چهره سینمایی مردم را به سالن می کشاند و چه بسا ممکن است جز شادی و خنده ما حصل دیگری نداشته باشد اما در نمایش و در سایر آثار غراب هدف گروه به فکر وا داشتن مخاطب است و با توجه به شناخت من از غراب و گروه اجرایی، اگر تنها یک نفر با فکر از سالن خارج شود گروه نمایشی به هدفش رسیده است.

وی ادامه داد: من در این نمایش یک فرد عادی در جامعه هستم که مانند سایر افراد خصوصیات و علاقه مندی‌های خودش را دارد. در این نمایش سعی شده مانند قصص قرآنی، انسان را از فضای دنیوی دور و به مفاهیم الهی نزدیک تر کند. من به عنوان بازیگر این نمایش در تمرین ها احساس مطبوعی داشتم، در زمان تمرین این نمایش از محیط سالن دور می‌شدیم و تماما درگیر متن و میزان سن بودیم. گاهی اوقات بعد از چند ماه تمرین، کار آماده می
 شد اما در آخر ایده ی جدیدی در ذهن گروه شکل می‌گرفت، بررسی می شد و در صورت موثر تر بودن در انتقال مطلب به مخاطب، این تغییرات اعمال می‌شد.

جشنی اظهار کرد: معضل تئاتر مشهد، نبودن محتوا و یا اصطلاحا فقر متون نمایشی است. در مشهد و یا حتی در خراسان نویسنده‌ای نتوانسته در موضوعات عرفانی-فلسفی که این نمایش ورود پیدا کرده، ورود پیدا کند. مسئولین شورای شهر، شهرداری، حوزه هنری و اداره ارشاد نقش مثبتی در شکل گیری این نمایش داشته‌اند و از آن ها، مسئولین ارگان های دولتی و کارمندان ارگان ها دعوت می‌کنم به دیدن این نمایش بیایند؛ حضور آن ها باعث دلگرمی و کمک به اقتصاد تئاتر می‌شود و این امر راه را برای کسانی که به دلیل مسائل مالی نمی‌توانند در این حوزه کار کنند، باز کند.

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: