• یکشنبه ۱۶ دی ماه، ۱۳۹۷ - ۱۰:۱۳
  • دسته بندی : سياسی
  • کد خبر : 9710-6785-5
  • خبرنگار : 15270
  • منبع خبر : ----

استاد علوم سیاسی با اشاره به نگاه امام موسی صدر؛

مهم‌ترین منشا منازعات، سوءاستفاده از دین برای کسب امتیازات است

استاد اندیشه‌ سیاسی مقایسه‌ای گفت: از نظر امام موسی صدر سوءاستفاده از دین برای کسب امتیازات اقتصادی و سیاسی از مهم‎ترین منشا منازعات بوده و راه جلوگیری از این منازعات جلوگیری از این سوءاستفاده‌ها و همچنین راه جلوگیری از این سوءاستفاده‌ها، تامین عدالت است.
 
به گزارش ایسنا-‌منطقه خراسان، محمدمهدی مجاهدی در همایش گفت‌وگو-مدارا-هم‌زیستی، بازخوانی الگوی مدیریت اجتماعی امام موسی صدر، در تالار شهر مشهد، اظهار کرد: امام موسی صدر در موارد زیادی به نسبت عدالت و نسبت از جا در رفته عدالت، در منظومه سیاسی مسلمانان خصوصا تشیع اشاره کرده است.
 
وی افزود: امام موسی صدر یک نظریه‌پرداز سیاسی و به معنای دقیق کلمه یک نظریه‎پرداز در حوزه سیاست و اجتماع نبود. تجربه تاسیسی از خود برجای گذاشت که می‌تواند موضوع تاملات اندیشمندان سیاسی و دانشجویان سیاست و اجتماع  قرار گیرد.
 
مجاهدی با بیان اینکه امام موسی صدر بیان می‌کنند که در نظام زیست مسلمانی عبادت به جای عدالت نشسته و از این جانشینی به عنوان یک جانشینی نامبارک یاد می‌کنند، عنوان کرد: ایشان بیان می‎کنند، البته که عبادت در کانون دین‌ورزی است اما نباید فراموش کرد که عدالت معنای تمام مناسباتی است که تجربه دین‌ورزی باید در مقیاس اجتماعی از خود بر جای بگذارد، همچنین بیان می‎کنند که بین مدیریت سیاسی از منظر دینی با دیانت نباید تعارضی روی دهد زیرا عبادت به جز خدمت خلق نیست و مدیریت سیاسی چیزی جز خدمت به خلق نیست و بین معنای مدیریت سیاسی و جهت‌گیری تعبد دینی همسویی برقرار است.
 
این استاد اندیشه‌ سیاسی مقایسه‌ای بیان کرد: ایشان با استفاده از منازعات آن ایام می‌فرمایند که در تمام این منازعات یک نکته برجسته وجود دارد و این است که سوءاستفاده از دین برای کسب امتیازات اقتصادی و سیاسی از مهم‎ترین منشا منازعات بوده و راه جلوگیری از این منازعات جلوگیری از این سوءاستفاده‌ها و همچنین راه جلوگیری از این سوءاستفاده‌ها، تامین عدالت است.
 
عضو هیات علمی دانشگاه علوم و تحقیقات با اشاره به اینکه مروری بر آرا و آثار ایشان به خوبی این زمینه را فراهم می‌کند تا ما بتوانیم درباره نسبت عدالت و سایر مفاهیم کانونی تجربه بیشتر تامل کنیم، تصریح کرد: مطالب و مواد خام خوبی در این تجربه سیاسی است. در اینجا باید یک تمایز مهم را بین مدارا و رواداری در نظر داشته باشیم. تجربه سیاسی اجتماعی امام موسی صدر نمونه‌ای از رواداری نه مدارا است. مدارا رابطه برابرانه نیست یا از موضع ستم‌کشی با ستمگر و یا از موضع قدرت فرادستان با فرودستان است.
 
این استاد دانشگاه شهید بهشتی ادامه داد: مدارا بر محور تحمل یعنی تحمل درد، درد تفاوت، خود را در مدار و موضع حقیقت و برتر از منظر اخلاقی و دینی دیدن، شکل می‌گیرد و در این صورت مدارا اتفاق می‌افتد. شما با دیگری که با شما متمایز و متفاوت است مدارا می‌کنید، این انتخاب است. اگر زور او زیاد باشد مدارا می‌کنید. با فرادست و زورمند سرکشی نمی‎کنید. اگر زیردست شما باشد به علل روانشناختی از قبیل خوی و خصلت ممکن است مدارا کنید. مدارا رابطه طولی از بالا به پایین و از پایین به بالا است.
 
وی با بیان اینکه رواداری میان برابران اتفاق می‌افتد، عنوان کرد: رواداری میان کسانی اتفاق می‌افتد که هرچند در منزلت‌های مختلفی قرار دارند، اما با وجود تمام این تفاوت‎‌ها، چنان در موضع رواداری با هم زندگی می‌کنند که گویی برابر هستند.  روا داشتن در واقع بر محور تحمل شکل نمی‎گیرد، محور رواداری حقیقت کاملا متمایزی بوده و بر این حقیقت استوار است که افراد دنبال رشد هستند و رشد چیزی جز کشف و حذف خطا در حوزه معرفت، اخلاق و دیانت نیست. در هر سه حوزه من و دیگری در پی کمال یا رشد یافتن هستیم و چون چنین است روشن می‌شود که ما نیاز به رواداری داریم. رشد ما در پی پذیرش نقادانه دیگری است.
 
مجاهدی اضافه کرد: دیگری بودن دیگری را از این باب می‌پذیریم، قدر می‌دانیم و دامن می‎زنیم چون معنابخش زندگی ما است. اگر کمال و رشد ما در هر سه حوزه شناخت عالم واقع، اخلاق و دیانت در گرو کشف و حذف خطا است، این امر در میان خودی‌ها اتفاق نمی‌افتد، بلکه زمانی اتفاق می‌افتد که شما خود را در آینه دیگری می‎بینید و می‌توانید خود را در نگاه، سخن و روایت دیگری بشناسید. این دیگری برابر است، نه دیگری که از شما می‌ترسد و بر شما سلطه دارد.
 
این استاد اندیشه‌ سیاسی مقایسه‌ای بیان کرد: رواداری نه بر مدار تحمل بلکه بر مدار قدردانی از دیگری استوار بوده و رمز استعلای دیانت و اخلاق ما و شکوفایی و رشد نظام معرفتی ما در شناخت عالم واقع است. دو عالم وجود دارد، عالمی که مدار آن قدردانی و عالمی که مدار آن مدارا است.
 
این عضو هیات علمی دانشگاه علوم و تحقیقات گفت: در تجربه ثبت و ضبط شده سیاسی امام موسی صدر می‌بینیم که او چگونه روادارانه با دیگری زندگی می‌کرد و زمانی که از عدالت سخن می‌گفت، این عدالت سه رکن داشت که همان سه رکن هر نظریه سیاسی در مورد عدالت اجتماعی است. تجربه سیاسی او ناظر بر هر سه رکن بوده که اول به رسمیت شناختن و شناسایی دیگری به شکلی که وجود دارد، است. دوم بازنمایی بوده یعنی دیگری نباید تنها در ذهن من به رسمیت شناخته شود، بلکه باید در زندگی و مناسبات واقعی اجتماع و سیاست امکان بازنمایی پیدا کند، باید در مناسبات قدرت و اجتماع حضور داشته باشد و بتواند مناسبات را کم و زیاد کند.
 
این استاد مدعو دانشگاه شهید بهشتی افزود: سوم بازتوزیع است، بدین معنی که گردش چرخ اجتماع و سیاست منافعی دارد که نباید یک جا انباشت شود وگرنه خلاف رواداری است زیرا جایگاه‌ها را چنان نابرابر می‌کند که افراد دیگر نمی‎توانند حتی تلاش نمایند که از موضع برابر وانمود کنند با هم دارند زندگی می‌کنند.
 
وی با اشاره به اینکه امام موسی صدر عدالت را در کانون تجربه سیاسی خود قرار می‌دهد، تصریح کرد: ایشان این عدالت را به شکل روادارانه در هر سه سطح معرفتی، اخلاقی و دین‌ورزی دنبال می‌کند به این معنا که رواداری شرط عدالت و امکان آن است که این جای مطالعه جدی دارد.
 
مجاهدی گفت: هرچند رواداری به معنای شناسایی و به رسمیت شناختن دیگری است، به معنای فراموش کردن خود نیست. این نکته فوق‎العاده جدی است. تجربه امام موسی صدر تنها تجربه گل و بلبل نیست، ایشان سلاح نیز به دست گرفتند و در بخش مهمی از زندگی خود در لبنان همچون یک رجل سیاسی تلاش کردند مناسبات قدرت را چنان تحت‌تاثیر قرار دهند که شیعیان از وضعیت فرودستی به وضعیت قابل قبولی ارتقا پیدا کنند. امام موسی صدر یک سیاست‌مدار نیز بود.
 
این استاد اندیشه‌ سیاسی مقایسه‌ای بیان کرد: سیاست‌های پست مدرن رواداری به قدری بر شناسایی و بازشناسی دیگری تکیه گذاشت و بر فروپاشی خود مبالغه کرد که امواج برگشت آن در قالب جنبش‌های اجتماعی پوپولیستی مردم‌زده و مردم فریب، آمریکا، اروپای غربی و خاورمیانه را با خود می‌برد.
 
این عضو هیات علمی دانشگاه علوم و تحقیقات ادامه داد: اگر «خود» فراموش شود، چیزی باقی نخواهد ماند که در آن حوزه قرار بگیرید و دیگری را بازشناسی کرده و به رسمیت بشناسید. این شناسایی خود باید همزمان به صورت نقادانه باشد. ایستا بودن آن می‌تواند رهایی‌بخش باشد. رهایی‌بخشی تجربی امام موسی صدر در این نیست که ایستا و قابل تکرار است، بلکه پویایی‎ها و مکانیسم‎هایی در آن وجود دارد که می‌تواند برای بن‌بست‌های سیاسی اساسی ما راهگشا باشد.

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: