• سه شنبه ۲۷ فروردین ماه، ۱۳۹۸ - ۱۲:۱۹
  • دسته بندی : فرهنگی و هنری
  • کد خبر : 981-7587-5
  • خبرنگار : 15303
  • منبع خبر : ----

/در دایره هنر هفتم/

«چاپلین»، نابغه‌ای برای همه دوران

چارلی چاپلین مردی بود که می‌گفت: «آموخته ام که لبخند ارزانترين راهی است که می‌شود با آن، نگاه را وسعت داد».

به گزارش ایسنا- منطقه خراسان، امروز مصادف با 16 آوریل، چهل‌ودومین سالروز درگذشت «سر چارلز اسپنسر چاپلین» معروف به «چارلی چاپلین»، بزرگ‌ترین بازیگر و کارگردان طنزپرداز است.

«چاپلین» یکی از افرادی بود که بیشترین کمدی‌های سیاه و سفید سینمای جهان را برای مردم ساخته است، او یکی از خلاق‌ترین و تاثیرگذارترین شخصیت‌های فیلم‌های صامت بود که در کنار بازی در فیلم‌هایش کارگردانی و ساخت موسیقی آن‌ها را نیز بر عهده داشت.

او مهم‌ترین شاگرد مک سنت و فرزند یک نمایشگر تالارهای محلی موسیقی انگلیسی به نام جرالدین چاپلین بود و 65 سال از عمر 88 ساله خود را وقف سینما و دنیای سرگرمی کرد که شروع آن از سن پنج سالگی در سالن ویکتوریای انگلستان بود.

«چاپلین» معتقد بود که در سال 1889 میلادی در جنوب لندن متولد شده است چرا که از تولد او مدرکی باقی نمانده بود. وی در سال 1910 به آمریکا رفت و به واسطه مادرش علاقه‌ فراوانی به بازیگری پیدا کرد؛ برای اولین بار درفیلم «در تلاش معاش» بازی کرد که چندان هم مورد قبول مدیران کمپانی «کی‌استون» قرار نگرفت، با این وجود مدیرن این کمپانی تصمیم گرفتند که فرصت دوباره‌ای به چارلی بدهند.

به همین خاطر او در سن 24 سالگی با سبک خاص راه‌رفتن در فیلم «مسابقات اتومبیل‌رانی کودکان» و هم‌چنین فیلم «مخمصه غریب میبل» توانست مورد توجه تماشاگران قرار بگیرد و محبوبیت ویژه‌ای بین آن‌ها پیدا کند.

«چاپلین» با بازی‌اش فرهیختگی و ظرافت به کمدی بخشید و نشان داد که هنر می‌تواند، در سرگرمی کاملا مردمی متجلی شود و قابل احترام باشد، او قادر بود درد و رنج را در کنار عشق و انسانیت به تصویر بکشد.

بیشتر ما چاپلین را با شخصیت «ترامپ»، شخصیتی با کلاه مشکی، سبیل و یک عصا که یکی از شخصیت‌های مهم فیلم‌های صامت قرن بیستم بود به خاطر داریم، او در زندگی نامه‌اش در رابطه با انتخاب این لباس‌ها برای ساختن این شخصیت نوشته است: « من هیچ ایده‌ای در مورد چهره‌پردازی و لباسم نداشتم. لباسی که در فیلم اول داشتم را دوست نداشتم. در راه لباس‌خانه به این نتیجه رسیدم که شلوار بگی گشاد بپوشم و کفش‌های بزرگ و کلاهی خاص. می‌خواستم همه چیز با هم در تضاد باشد. کتی تنگ، کلاهی کوچک و کفشی بزرگ. نمی‌دانستم باید پیر به نظر بیایم یا جوان؟ اما وقتی یاد حرف کارگردان افتادم که می‌خواست کمی بزرگتر از آنچه هستم به نظر بیایم، پس یک سبیل اضافه کردم. نمی‌دانستم چه شخصیتی باید داشته باشم، اما زمانی که لباس‌ها را پوشیدم، خودِ لباس‌ها احساسی به من داد که شخصیت را دیدم. آغاز به شناختنش کردم و زمانی که به روی صحنه می‌رفتم، کاملاً متولد شده بود».

وی علاوه بر بازی در فیلم‌های طنز صامت به کار کارگردانی و تهیه موسیقی فیلم‌ها نیز مشغول بود. وسواس زیادی که چارلی در نوع بازیگری بازیگرانش داشت او را در مقایسه با دیگر رقبایش سخت‌گیرتر نشان می‌داد و باعث می‌شد مدت طولانی‌تری برای ساخت فیلم‌هایش صرف کند.

با وجود شکوفایی دوران فیلم‌های ناطق، چاپلین هم‌چنان سینما را یک هنر پانتومیک می‌دانست و عقیده داشت که بازی، بسیار بیشتر از کلمات و دیالوگ‌ها از سمت تماشاگران درک می‌شود. با این حال فیلم‌های ناطق و همراه با دیالوگ چاپلین در سال 1940 با شاهکار «دیکتاتور بزرگ» آغاز شد.

فیلمی که در اوضاع نابسامان جهانی در دهه 40، اثری ضد نازی بود. «دیکتاتور بزرگ» در مورد دیکتاتوری اروپایی و در واقع زندگی آدنوید هینکل بود، دیکتاتور کشور خیالی تامانیا که دست به کشتار یهودی‌ها می‌زند و اروپا را درگیر جنگ می‌کند.

عده‌ای این فیلم را نپسندیدند، عده‌ای جنبه سیاسی آن را جدی گرفته و عده‌ای آن را به قدر کافی جدی نگرفتند، با این حال این فیلم از نظر تجاری محبوبیت فراوانی پیدا کرد و چاپلین را هم‌چنان به عنوان یک ستاره در اوج نگاه داشت.

دوستی دانشمند معروف «انیشتین» و «چاپلین» نیز در آن دوران بسیار مورد توجه قرار گرفت. این دو نابغه که توسط رئیس «یونیورسال استودیو» به یک‌دیگر معرفی شده بودند، به سرعت وجه اشتراک پیدا کرده و یک‌دیگر را ملاقات کردند.

انیشتین گفته بود تنها فردی که آرزوی دیدار او را دارد «چاپلین» است که با دعوت چاپلین از آلبرت و همسرش برای شام این اتفاق افتاد و این دیدار آغاز دوستی آن‌ها بود.

بسیاری «چاپلین» را تنها یک کمدین موفق می‌دانند، حال آن‌که او در طول زندگی خود در زمینه موسیقی نیز استعداد فراوانی داشته است؛ ساخت موسیقی فیلم یکی از کارهای عادی چاپلین بود که توانست در مجموع، موسیقی 23 فیلم را به پایان برساند.

از مهم‌ترین آثار کارنامه فیلم‌سازی چارلی چاپلین می‌توان به «ولگرد»،‌ «شغل»، «بانک»، «مامور آتش‌نشانی»، «خیابان آرام»، «زندگی سگی»، «دوش‌فنگ»، «پسربچه»، «زائر»، «زن پاریسی»، «جویندگان طلا»، «سیرک»، «روشنایی‌های شهر»، «عصر جدید»، «دیکتاتور بزرگ»، «موسیو وردو»، «لایم‌لایت»، «سلطانی در نیویورک»، «کنتسی از هنگ‌کنگ»، «خانه‌به‌دوش»، «پروفسور» و «طبقه مرفه» اشاره کرد.

هم‌چنین «چاپلین» پس از خداحافظی از بازیگری، بین سال‌های 1969 تا 1976، موسیقی فیلم‌های صامتش را می‌ساخت و آن‌ها را دوباره عرضه می‌کرد. وی روز چهارم مارس 1975  به ‌جهت سال‌ها خدمت هنری به جامعه انگلستان از سوی ملکه الیزابت دوم به مقام شوالیه رسید و لقب «سر» را دریافت کرد.

«چاپلین» طی چند دهه فعالیت سینمایی، موفق به کسب جوایز متعددی چون جایزه اسکار بهترین موسیقی برای «لایم‌لایت» در سال 1973، جایزه اسکار افتخاری در سال 1972، نامزد اسکار بهترین فیلم‌نامه در سال 1948 برای «آقای وردو»، نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد و بهترین فیلم‌نامه در سال 1941 برای «دیکتاتور بزرگ»، جایزه اسکار افتخاری در سال 1929 برای فیلم «سیرک»، جایزه افتخاری از انجمن کارگردانان آمریکا، جایزه ربان نقره‌ا‌یی بهترین فیلم خارجی از انجمن روزنامه‌نگاران فیلم ایتالیا در سال 1953 برای «لایم‌لایت»، جایزه شیر طلای افتخاری ونیز در سال 1972 شد.  

«چاپلین» در زمان دریافت دومین جایزه افتخاری اسکار در سال 1972 که برای اولین بار در مراسم حضور یافته بود رکورد طولانی‌ترین تشویق از سوی حضار که پنج دقیقه به طول انجامید را بدست آورد.   

سلامت جسمانی «چاپلین» تقریبا پس از پایان ساخت فیلم «کونتسی از هنگ‌کنگ» و به‌طور شدیدتر پس از دریافت جایزه اسکار در سال 1972 روبه وخامت گذاشت. از سال 1977 بود که او بر روی ویلچر می‌نشست و سرانجام روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی درگذشت.

انتهای پیام

ارسال خبر به دوستان

* گیرنده(ها):

آدرس ایمیل ها را با علامت کاما از هم جدا نمایید. (حداکثر 3 آدرس پست الکترونیکی گیرنده را وارد نمایید)
متن ارسال:

ارسال نظر

نام و نام خانوادگی:
آدرس سایت شما:
* آدرس پست الکترونیکی:
* متن:
* کد مقابل را وارد نمایید: